O talencie i technicznej zręczności rzeźbiarza Domenica Mastroianniego (1876–1962) świadczy chociażby rozpowszechniona opinia, że potrafił ulepić glinianą podobiznę głowy modela szybciej, niż inni sporządzali jej ołówkowy szkic. Jako samouk chłonął inspiracje ze współczesnej mu sztuki europejskiej, poznał impresjonistów, fascynowała go secesja.
Wynalazł własną technikę, którą nazywano sculpture éphémère. Na płytach o rozmiarach około 50 na 70 cm tworzył niezwykle sugestywne gliniane płaskorzeźby, często z wieloma postaciami, fragmentami architektury lub roślinnymi ornamentami. Tak przygotowane prace następnie były fotografowane i rozpowszechniane jako pocztówki. Oryginał artysta niszczył, a na użytej płycie powstawała następna kompozycja.
Obszerny cykl prac poświęcił Mastroianni „Quo vadis” Henryka Sienkiewicza. Posługując się swą kameralną konwencją, włoski rzeźbiarz wykreował rozległy obraz antycznego Rzymu, z placami, pałacami i amfiteatrem, a postaciom nadał indywidualne rysy psychologiczne, dynamizm i zmysłowość.
To nie tylko jeden z wielu przykładów nadzwyczajnej popularności powieści, ale także jej inspirująca interpretacja. Wykładowi towarzyszyć będzie prezentacja pocztówek z epoki.
Wstęp wolny
